زیرلایه سرامیکی PCB از جنس AlN (آلومینیوم نیترید) یک ماده زیرلایه الکترونیکی با کارایی بالا است که از سرامیک نیترید آلومینیوم به عنوان عایق هسته و پایه اتلاف گرما استفاده می‌کند و با لایه‌های رسانای فلزی (معمولاً مس) ترکیب شده تا یک برد مدار چاپی (PCB) برای دستگاه‌های الکترونیکی با قدرت بالا و فرکانس بالا تشکیل دهد. پودر SiC سبز برای صیقل دادن سطح سرامیکی AlN می‌تواند به چقرمگی سطح عالی دست یابد.

پودر پولیش سیاه SiC F600 (اندازه ذرات حدود ۱۳ تا ۱۴ میکرومتر) یک پودر کاربید سیلیکون ریز با کارایی بالا برای سنگ زنی غلتشی یشم است. این پودر به ویژه برای پرداخت و براق کردن در فرآیند پردازش یشم مناسب است. این پودر می‌تواند بین راندمان پردازش و پرداخت سطح تعادل برقرار کند و به طور گسترده در غلتشی دسته‌ای مواد مختلف یشم مانند یشم سبز، نفریت و عقیق استفاده می‌شود.

کاربید سیلیکون سیاه (SiC) یک نوع ساینده‌ی «کاربردی» است (α-SiC، > 98% SiC، SiO₂/Fe کم). از آنجایی که این ماده سخت‌ترین ماده‌ی معدنی ساخته‌ی دست بشر به جز الماس است (Mohs 9.2-9.4، Knoop 2480) و با این حال تنها چند دلار در هر کیلوگرم قیمت دارد، در حجم بسیار زیادی برای کارهایی که صرفاً نیاز به برش ارزان و سریع دارند و جایی که رنگ تیره یا شکنندگی جزئی مشکلی ایجاد نمی‌کند، مصرف می‌شود. کاربردهای اصلی عبارتند از:

کربن باقیمانده در پودر کاربید سیلیکون سبز بر عملکرد آسیاب تأثیر منفی می‌گذارد. به خصوص هنگام تهیه دوغاب آسیاب با پودر GC با غلظت 0.5-1 میکرومتر، کربن آزاد بر ویسکوزیته دوغاب آسیاب کاربید سیلیکون تأثیر می‌گذارد و باعث تجمع ذرات ساینده و در نتیجه آسیاب یکنواخت می‌شود. بنابراین، حذف کربن باقیمانده از میکرو پودر کاربید سیلیکون سبز بسیار مهم است.

در طول فرآیند ریخته‌گری آلومینیوم، اجزایی مانند راهگاه‌ها، قالب‌ها و حلقه‌های سرباره که اغلب با آلومینیوم مذاب در دمای بالا در تماس هستند، می‌توانند با پوشش‌های نیترید بور اسپری شوند تا مقاومت آنها در برابر دمای بالا و خوردگی به طور مؤثر افزایش یابد و در نتیجه عمر مفید آنها افزایش یابد. افزودن پودر کاربید سیلیکون #4000 (پودر کاربید سیلیکون 3-5 میکرومتر) به پوشش‌های نیترید بور می‌تواند عملکرد پوشش را از چندین طریق بهبود بخشد.

پودر کاربید سیلیکون (SiC) نقش مهمی در افزایش عملکرد، دوام و کارایی پوشش‌های ضد خوردگی ایفا می‌کند، که عمدتاً با پرداختن به نقاط ضعف کلیدی پوشش‌های سنتی (مانند مقاومت سایشی ضعیف، سختی کم و مقاومت دمایی محدود) و در عین حال تقویت قابلیت‌های اصلی ضد خوردگی آنها صورت می‌گیرد.